Blog, de podcast en inschrijven

Schrijf je in om Ank te volgen. 
Vul het contactformulier in en je wordt toegevoegd. 
Klik hier!


Klik hier naar de podcast; 
De mens achter de sporter



Een kampioenschap om nooit te vergeten..

Boven in ons huis, in de kast op de gang, staat een grote bak, een bak waarin spulletjes zitten die ik zeker nooit wil weggooien, herinneringen veelal. De tekst die ik voorgelezen heb tijdens de crematie van mijn opa. Een truitje die gebreid is door mijn oma die ik zelf aan heb gehad als baby, maar mijn kinderen ook weer hebben gedragen. De eerste baby kleren die mijn kinderen hebben aangehad. En zo ook 1 medaille. Er is maar één moment geweest dat ik in een team speelde dat kampioen werd. Op zich is dat al een bijzonder iets toch. Soms als ik iets op moet zoeken blijf ik hangen, blijf ik kijken door de spullen met een glimlach en meestal een traan. Zo ook deze zondagochtend, ik hoor wat rinkelen in de bak, terwijl ik ergens anders naar op zoek ben. Dan zie ik hem liggen. Een klein goud dingetje, erop staat; ‘kampioen 2006-2007. Mijn enige echte enige kampioensmedaille en elke keer als ik denk aan die wedstrijd kan ik geëmotioneerd raken. Maar dat komt eigenlijk door het verhaal van het hele seizoen.

Dat seizoen speelde ik mijn eerste jaar bij Stanfries in IJlst. Een team met meiden die veelal in het onderwijs werkte of nog aan het studeren waren een mix in elk geval van belegen, jong belegen en jong! Een aantal hadden op vrij hoog niveau gevolleybald en een paar, in elk geval ik, die een poging deed om daarin aan te haken. Dat jaar werd mij gevraagd om de spelverdeling op me te nemen, en die uitdaging ben ik toen maar wat graag aangegaan. Na de warming-up was het altijd nog even klieren, spelletjes spelen, maar als we dan echt begonnen was het fel, fanatiek en ook wel luidruchtig. Want in diezelfde bak zit een CD met een training, dus bewijsmateriaal is aanwezig.

In het team speelde ook 2 zussen, dat had een rampscenario geweest kunnen zijn, maar deze 2 kunnen heel goed samen. Wytske wat meer aanwezig in en rondom het veld en Jeltsje tussen de regels door met humor of een duidelijke mening. Altijd bereid om je te helpen of te luisteren. In het ‘pottenboek’ werden de financiën bijgehouden en als ik die nu nog had, dan waren er nog veel meer herinneringen terug gekomen denk ik zo. Hun ouders sponsorde het dames 1 team ook, in mooie pakken liepen we dat jaar rond.

Dat seizoen had ik regelmatig last van buikpijn, het begon met af en toe een pijnlijk moment, tot echt wel momenten dat ik ziek was. Meerdere keren naar de huisarts geweest, prikken, pillen noem maar op. Maar nooit echt duidelijk – de pijn bleef. In het team overigens was er 1 die vanaf het begin af aan al zei; dat moet wel een blindedarmontsteking zijn. Echter had ik de pijn altijd aan de verkeerde kant en hoorde de signalen niet bij deze aandoening.

Er is even wat aanloop nodig in dit verhaal omdat alles straks in elkaar gaat samen vallen, dus even geduld nog!

Dat jaar liep ik mijn eindstage op een basisschool in Sneek. Ik stond al 4 dagen in de week voor de klas in mijn LIO-stage en voelde me als een vis in het water. Heerlijk met die kinderen, grapjes en de vrijheid om echt juf te mogen zijn.

Ik weet niet meer hoe laat het was, maar ik weet nog wel dat ik achter mijn bureau ging zitten om wat nakijk werk te doen en wat op te zoeken op de computer. In mijn herinnering is het rond lunch tijd op een maandag. Wanneer ik de computer open lees ik het bericht dat er een voetballer die zaterdag, van een club uit Sneek, is overleden. Zeer onverwachts in elkaar gezakt tijdens een voetbalwedstrijd.
Een teamgenoot die ook op die school werkt loopt toevalligs langs; ‘hey Kampman, wat ben je aan het doen’ zegt ze en komt vrolijk naast me zitten. Ze ziet het bericht ook. Ze schrikt, slaat haar hand voor haar gezicht. Ik kijk naast me, wat verbaasd trek ik mijn wenkbrauwen omhoog, wat is er vraag ik ? ‘Dit, dit gaat over de broer van Jeltsje en Wytske…Ik blijf haar even aan kijken, weer terug naar het bericht, weer terug naar haar, wat ongelovig staar ik haar aan, nee toch, probeer ik nog? Zie de tranen bij haar opkomen ze staat op van haar stoel en loopt wat heen en weer. Wat er precies daarna gebeurt weet ik niet meer, wat ik nog wel weet is dat we het adres achterhalen van hun ouders en een enorme bos bloemen sturen in overleg met onze teamgenoten. Ik weet niet helemaal meer zeker of we die maandagavond bij elkaar zijn gekomen om te trainen, ik denk van wel. Ik weet namelijk nog dat ik met lood in mijn schoenen die dag naar de training ging. Ik ken mezelf, ik kan al huilen voordat ik de hal binnen ben, omdat ik me zo inleef in de ander, maar ik vind dat ook zo stom. Ik kende hem niet, nog nooit gezien, maar ik kende hen ondertussen vrij goed. Ik vond het zo erg..
We knuffelen elkaar, je probeert dingen te zeggen die ergens op slaan, nou dat lukte echt niet met mijn 21 jaar. En toch gaan we trainen ik denk zelfs dat we ook de wedstrijd gespeeld hebben die zaterdag erop, juist spelen, juist sporten met elkaar dat had hij ook gewild werd er verteld.

De begrafenis was enorm, er waren zoveel mensen, zoveel mensen..we stonden bij elkaar als team, te blauwbekken in een gigantische rij te wachten om te condoleren. Naarmate we steeds beetje bij beetje bij de kerk komen voel ik het opkomen, zelfs nu ik het schrijf, dat intense verdriet wat je voelt en ziet om je heen. Daar ligt hij in een kist, veel bloemen om hem heen en ik geloof in een voetbalshirt. We knuffelen, we praten kort wat met elkaar, als team zijn we heel even samen. Een herinnering die leeft alsof het de dag van gisteren is wanneer ik er weer opnieuw bij stil sta.

En hoe waar het ook is, dat de tijd niet stil blijft staan, want het seizoen gaat gewoon door, we blijven trainen en spelen en het doel, kampioen worden, wordt steeds duidelijker en de kansen worden steeds groter.

Vrijdagavond, we spelen een wedstrijd, geen idee meer waar, maar het is ver rijden boven in Friesland. Ik ben niet lekker, weer die buikpijn. Heb koorts, maar ik wil spelen. Ik wil mee doen, erbij horen. Als vrij snel merk ik tijdens het inlopen dat het echt niet gaat, het kan echt niet. Ik word op de bank gezet en ik word opgehaald, ik ben eventjes thuis tot dat ik van de huisarts door ga naar het ziekenhuis. Na bijna meer dan een half jaar buikpjin te hebben gehad blijkt het dan toch een blindedarmrotstekening te zijn. Ik word gelijk geopereerd en moet ook een paar dagen in het ziekenhuis blijven omdat ik niet tot eten kom. En wie staan er maandag in het ziekenhuis, Jel en Wyts.  Ze staan een beetje te ‘ouwe hoeren’ dat ik een dikke aansteller ben en dat ik er wel weer dien te staan a.s. zaterdag, met een enorme glimlach. Niet in het veld, maar die zaterdag brengen mijn ouders me naar de hal en kijk ik de wedstrijd vanaf de bank. Dit is een team waar ik zo graag bij wil horen.

Enkele wedstrijden later is het dan zo ver, we worden kampioen. Wat een wedstrijd; tegen Drachten, we winnen met gemak. Veel publiek, veel bier, veel dansen op de tafel, veel bloemen van iedereen die is komen kijken. Een super gezellige tijd in de kantine en hoe het ontstaat of wie het heeft bedacht ik weet het niet meer. Ik geloof de trainer, ja, ik denk de trainer. Maar samen als team gaan we met elkaar naar het graf. Koud, mooi en verdrietig, ook hier is een herinnering in mijn hoofd als een film die in slow-motion voorbij komt.  We brengen de bloemen die gewonnen zijn, gebracht door iedereen die kwam kijken,  samen met elkaar als team staan we daar.

Een kleine medaille een grote, hele grote herinnering. Waarin ik me zo graag met dit team wilde verbinden, de juiste dynamiek met elkaar. Iedereen gaf wat weg van zichzelf dat seizoen, gaf wat op, om uiteindelijk met elkaar als team er te staan.


Blog 13: Kun je rust nemen op weg naar je doel?

Het is 29 december de laatste werkdag van het jaar 2020 in de praktijk zit erop, het is een goede dag geweest. Ik ben moe, dat merk ik, niet zozeer van het werk in de praktijk, maar alles wat ik er momenteel om heen doe.
En begrijp me niet verkeerd, dat doe ik echt in volle overgave met ontzettend veel plezier. Ik geniet van alle mensen die ik ontmoet en alle kansen die ik krijg! Er komt enorm veel langs.


Met die gedachte start ik de auto en rij rustig het terrein af, zie je 5 januari weer.
Eenmaal thuis op de bank in de avond besef ik me dat deze dagen in de kerstvakantie van de kinderen heel leuk klinken, maar ik heb geen vakantie. Daar heb ik voor gekozen uiteraard en achteraf vraag ik me af heb ik dat goed gedaan? Want..1 januari word ik wakker en ik ben niet zo lekker, ben ontzettend moe, verkouden, keelpijn, hoofdpijn en hoesten..dit kan zo natuurlijk niet waar zijn….en….. dit komt ook zo niet uit….. Maar ja, kan er niet onderuit; dus bel ik 08.u voor een afspraak om een corona test.
Gelukkig komt de uitslag heel snel en ben ik corona vrij, dat is fijn!

En dan komt mijn vriendin naast me zitten, lieve Ank, luister even, je wilt dit niet horen, maar echt waar..het is gewoon even genoeg nu. Je gaat slapen, heel veel slapen, ik ga voor je zorgen en je doet nu even niks meer en hoe moeilijk ik het ook vind, nu is het loslaten. Zo gaat het dan ook dat ik naar bed ga tegelijkertijd met mijn dochter van 6, ik slaap 2 dagen ontzettend veel en zondag ben ik er wel weer een beetje. Tijd om even wat gedachtes te ordenen.

Ik wil zo graag dit wat ik voel in mijn lijf, dit in de sport, met leidinggevende, de ambitie die er is, steeds groter en groter laten worden en overal ‘ja’ op zeggen bang om misschien dé kans te verliezen of te missen..maar wanneer is er dan rust en kan dat eigenlijk wel als je dat doel in je hoofd hebt.
Zo denk ik ook aan de gesprekken die ik heb gehad in de afgelopen periode voor de podcast ‘de mens achter de sporter’ wat al die ex-topsporters in mijn ogen gemeen hebben is dat ultieme doel halen. Wat voor een ieder misschien een ander doel is, maar het is er altijd, een doel! De mogelijkheid om rust te pakken is er niet altijd, soms is er verplicht rust i.v.m. een blessure (maar is dat rust?) maar veel meer rust heb ik niet altijd kunnen ontdekken. Alhoewel de trainingschema’s en faciliteiten steeds beter worden waardoor het fysieke meer en meer aandacht krijgt. (arbeid-rust verhouding) Je hebt ook altijd met het element trainers te maken, ze willen logische wijze presteren, ze liggen er misschien zelf wel uit wanneer de prestatie uitblijft. Dus in hoeverre mogen zij rust nemen? De druk die sporters zichzelf opleggen omdat er een enorme drive in hen schuil gaat maakt soms ook wel dat ze incasseren, accepteren wat hen opgelegd wordt. Want tja, wat als dat nu net dé kans was.
Van mijn kant alle begrip voor beide kanten, het is nu eenmaal wat het is. Toch ga ik wel graag dit gesprek aan, want achter de sporter schuilt een mens maar achter de trainer ook. En soms kunnen die werelden elkaar aanvullen en is er een match, en wat gebeurt er wanneer die match uitblijft. Ga je dan werken met elkaar, probeer je elkaar dan op te zoeken en wie moet dat initiatief dan nemen de sporter, de trainer of samen?

Dus weer terug naar mijn realiteit; ik heb doelen, ik heb ambitie maar ga ik door of ga ik naleven wat ik zelf wil uitdragen, namelijk langere termijn resultaten behalen door op tijd rust te nemen. Dus ondanks dat ik aan het klimmen ben en hier en daar een sprintje neem geloof ik dat er ook mogelijkheden zijn om uit te rusten. Ga ik een kans missen dan? Ooh ik hoop zo van niet en dat zal vast de angst zijn waardoor je te lang door gaat. Dus wat ga ik doen? Klimmen en goed blijven luisteren naar de mensen in mijn omgeving want zij zien het net even sneller dan dat ik het in de gaten heb.



Blog 12: Gelukjes

Vanaf het moment dat ik besloot om echt in mijn passie te gaan geloven en daar voor te gaan staan is er veel gebeurd. Dat moment kan ik zo terug halen, het moment dat de ander mij onverwachts wakker maakte. 
Die dag was ik aan het werk in de praktijk in Marknesse, het was de eerste week nadat we drie weken op de camping in Ommen hadden gestaan. De cliënten waren klaar voor die dag en Jonneke van Maanen komt langs. Ze is op dat moment bezig haar eigen bedrijf op te zetten en wil met mij sparren. Ik ken Jonneke als een tijdje en ik probeer zoveel mogelijk wat ik weet over te dragen en tips te geven wat mij weer geholpen heeft. Namen komen voorbij, verschillende podcast series en titels van boeken. Jonneke noteert van alles in een mooi sierlijk handschrift. Ik volg haar zoekproces al een tijdje wat ze zou willen in haar werk, in haar leven en als ik zo naar haar kijk zie ik dat ze haar passie gevonden heeft. Het wat toen echt aan het begin, er stond feitelijk nog vrij weinig in de steigers, maar aan deze manier van werken, voorbereiden, uitvragen beloofde het toen al iets moois te worden. 
Tegen het einde van het gesprek vraagt ze; ‘Ank, ga jij eigenlijk nog iets in de sport doen?’ ‘Hmm, dat wil ik zeker, het lijkt me zo mooi! Maar ergens weet ik het even niet meer Jonneke, wat wil ik ? Ik ben beetje zoekende.’ ‘Maar Ank als jij over sport praat en wat je daarin wilt ga je daar altijd helemaal van stralen! Weet je wat jij eens moet doen, met mijn zwager praten, die praat net zoals jij.’ 
En zo ontvang ik aan het einde van de middag zijn nummer. Ik weet niet eens hoe wat of waar, maar ik ga bellen want het trekt en ik voel; dit moet ik gaan doen!
Het telefoontje met Job van Eunen wordt een geweldig leuk gesprek en Job biedt mij weer een andere kans aan en zo verloopt het afgelopen jaar met enige regelmaat. Er komen allerlei geluksmoment langs en vooral ook heel veel leuk nieuwe mensen en gesprekken. Gelukjes!

Wat Jonneke niet weet is dat ze mij op dat moment, door 1 vraag te stellen en door haar mij te laten kennis maken met haar zwager enorm heeft geholpen. Het ging weer borrelen in mijn hoofd en lijf. Door haar te helpen, ontving ik zoveel meer terug! Ondertussen is de podcast aan het lopen, schrijf ik elke maandag een blog en is er iemand langs gekomen die mij helpt het een en ander grafisch goed vorm te geven en herkenbaar te maken. 

Dus kijk ik terug op dit jaar als 2020 waarin er zakelijk veel veranderde, maar wat dus ook niet zakelijk is omdat dit heel erg gaat over mijn plezier en passie; de mens achter de sporter. 
Het leuke van dit jaar is ook dat ik zoveel nieuwe mensen heb leren kennen die allemaal een bijdrage hebben geleverd en ik zou ze allemaal wel willen benoemen hier, maar ik geloof dat ze het wel weten hoe zeer ik het waardeer en hoe ontzettend blij ik ervan word. Dus heb ik besloten om toch terug te kijken naar 2020 met een glimlach en dan glimacht het jaar terug ondanks alles. 


Blog 11: Samen kan ook alleen en andersom

Tijdens de diploma uitreiking op het CIOS kreeg ik een briefje. Een persoonlijke boodschap voor een ieder uit de klas. En stel je even het volgende beeld voor; in een deel van de sporthal, de ouders die meer waren zitten op een tribune, en de gene die zijn diploma in ontvangst mocht nemen klom een scheidsrechtersstoel op die ze ook bij een volleybalwedstrijd gebruiken. Tenminste zo ging het in mijn herinnering. Eenmaal zittend op de stoel, die ik niet heel charmant beklom, begon het praatje van de docenten, deze heb ik bewaard en ging als volgt;
‘Een prima stage, geen groepsdier, laat mij mijn gang maar gaan ik regel het wel. Had dit jaar toch Cambrige examen moeten doen. De PABO is de volgende stap’.

Als ik terug kijk naar mezelf snap ik vanuit de docenten dit praatje helemaal. Geen groepsdier was het gedrag wat ik had, niet zozeer het verlangen in mij.
Maar hoe los je die strijd op in jezelf, toch resultaten halen omdat je een drive in jezelf hebt dat je continue het beste uit jezelf wilt halen, maar ook nog geaccepteerd worden door de groep. Het lukte mij niet die twee met elkaar te combineren en ging in die jaren hard onderuit. Mijn ouders schakelde hulp in om mij daarin verder te helpen. Daarin leerde ik dat ik vooral zo deed om het goed te doen van mezelf, dus liet ik gedrag zien dat voor een ander overkwam alsof ik altijd alles zelf wilde doen, moeilijk in de groep kon samenwerken, maar dat harde werken was alleen maar bedoeld voor; ‘zie mij, ik doe het toch goed?’ En ondertussen had ik mezelf onbewust op zo’n voetstuk neergezet dat ik alleen maar kon vallen.
Je bent helemaal niet jezelf als je ondertussen zo bezig met alles om je heen. Hoe kunnen zij je dan ook zien voor wie jij bent? En hoe kun jij nog ervaren wat er echt om je heen gebeurt?
  
Het praatje van deze docenten heeft me nog lang achtervolgd omdat ik mezelf altijd heb afgevraagd; ben ik dan geen groepsdier? Wat is dat dan een groepsdier? Waar moet ik dan aan voldoen? Onbewust heb ik hier ook aan gekoppeld; ik kan niet samenwerken. Dat heb ik jaren lang geloofd. Ergens klopt het dat ik graag op mezelf ben, en wil ik bepaalde ruimte om zelf beslissingen te mogen nemen. Vandaar misschien ook wel dat ondernemerschap. Maar ik vind het zo fijn om met andere mee te doen en het juist wel samen te doen. Samen ergens over praten, samen ergens over nadenken en dan weer verder kunnen bouwen.

Dat je iets samen wilt doen, mondt niet altijd uit tot samenwerking. Zo ketste er afgelopen maand een idee af van docentschap waar ik me op had verheugd, maar kwam er uit het niets een samenwerking tot stand met een grafisch ontwerpster die helemaal meedenkt in mijn huisstijl. Ik kende haar al, maar zonder dat ik het in de gaten had ontstond er een heel leuke samenwerking. Ik kan zeker niet wat zij kan, maar kan wel meedenken en ideeën opperen en door het samen te doen ontstaan er weer van alles.
Samenwerken zorgt ervoor dat het concept sterker wordt.

In de sport heb je ook een soort splitsing in individueel en teamsport, toch wordt er in beide takken van sport samengewerkt. Het kwam ook naar voren in de podcast met Peter Kool Smit – je staat alleen te vechten, maar je traint samen en bent betrokken in een team. Samenwerking vindt ook plaats binnen de staf. Je hebt vaak de trainer/coach, assistent, een manager en een fysiotherapeut. Iedereen kijkt vanuit zijn vakgebied en draagt hierin zijn steentje bij, je hoeft niet zozeer een groepsdier te zijn om toch met elkaar een gelijke visie naar buiten te brengen. Of mogelijk een ander geluid te laten horen over een zienswijze van een sporter zijn of haar gedrag. Ook dat is samenwerken, en zoals eerder benoemd in vorige blogs kun je daar open, eerlijk en nieuwsgierig naar kijken?



Blog 10: Ceatief 

Donderdagmiddag had ik mijn kinderen, enigszins dwingend,  verzocht om bij iemand anders te gaan spelen. ‘Mama, ga je weer met je podcast bezig’? Was dan ook de eerste vraag, maar nee, mama wil een zoommeeting volgen met als titel; creativiteit kent geen tijd van Frank Oeben voor het platform TOPopleiders.

En ergens betrap ik mezelf erop dat ik scholieren gedachten krijg om onder deze zoommeeting uit te komen. Want hoe creatief kan ik met de tijd omgaan wanneer ik niet ga. Maar aangezien ik als scholier al niet kon spijbelen of iets kon verzinnen om eronderuit te komen, doe ik dat nu ook niet. Daarnaast ben ik ook echt wel benieuwd, dus zet ik de computer klaar, en klik op de zoomlink. Here we go!

De overgangsperiode van offline naar online heb ik wel gevolgd, maar op afstand. Nu zit ik er echter midden in, en sinds ik weer thuis ben na onze kleine verbouwing, valt het mij enorm op dat het licht super slecht is in ons huis voor online werken. Ik besluit om naar de bank te verhuizen en kijk vervolgens naar mijn eigen zoomafbeelding, ik ben best een beetje moe denk ik, maar het lijkt nu wel of ik structureel te weinig slaap krijg als ik zo kijk op het scherm. Ik verplaats nog eens, maar denk maar niet dat het beter wordt, daarbij draag ik een bril waarbij je tig keer je camera moet draaien om de weerspiegeling eruit te krijgen. Dus weer terug naar locatie 1 aan de eettafel, het is niet anders. En zonder dat ik de workshop van Frank Oeben helemaal  wil verklappen; werden we onder andere in groepjes aan het denken gezet om te kijken wanneer is een probleem een probleem en hoe kun je op verschillende creatieve denkwijze daarmee omgaan.
Een van die denkwijze was associëren, Frank hield in dit geval een voorwerp omhoog, 1 iemand gaf daarbij een associatie en de volgende deelnemer ging daar weer op door. En na deze zoommeeting merkte ik bij mezelf op dat dit is hoe mijn denken regelmatig werkt en hoe ik door associëren vaak op ideeën kom.

Enkele dagen later wanneer ik Linkedin open kom ik een stuk van YAAP tegen. Als ik het goed begrepen heb bestaat YAAP uit sport- en prestatiepsychologen die zich bezig houden met het ontwikkelen van sporters en dat dit op een duurzame en plezierige manier gebeurt. Geen vroege selecties maar lekker lang het gevoel hebben van spelen en veel sporten doen. En zij hebben ook een podcast en dus ga ik luisteren, een gave aflevering met Sebastiaan Platvoet die zo duidelijk vertelt over zijn visie over selecteren op latere leeftijd. En dan begint het weer in mijn hoofd. De workshop van Frank Oeben komt terug en het associëren begint, de podcast gaat op pauze. Want wat betekent dit voor de sporter wanneer je op deze manier gaat selecteren, wat is selecteren, is dat kiezen? Wat als je niet hoeft te kiezen terwijl je wel kiest voor een sport, maar die vereniging waar je sport nodigt weer andere sporten uit. Dan vermeng je sporten en kun je dus nieuwsgierig zijn naar wat je dat oplevert. Oooh maar dan kom ik weer uit bij mijn vorige podcast en blog, ‘doe jij al als een oen’. En doordat ik zo denk aan mijn maandag blog kom ik uit bij wat jij nu aan het lezen bent, blog nummer 10.  
En zo ging het ongeveer in mijn hoofd tijdens een paar simpele gedachtes terwijl ik zo heerlijk buiten aan het associëren was. Door wat Frank Oeben vertelde ben ik nu bewust en dat brengt weer kansen met zich mee.  
Alleen als ik weer verder wil komen heb ik ook wel de behoefte om te sparren met anderen, mijn verhaal kwijt kunnen en dan daar weer verder over praten. Nieuwsgierig te zijn wat een ander daar weer over te zeggen heeft. Dan ontstaan er weer andere ideeën. 

Stel nou dat je deze gedachte, het fenomeen associëren,  meeneemt naar je werk of je vereniging, naar de trainer of de bestuurder.  Dan kun je soms tot waanzinnige leuke ideeën komen met  elkaar, het kan soms ook leiden tot verwijdering omdat we beide misschien een compleet andere associatie hebben bij het voorgestelde idee. Hierin open, eerlijk en nieuwsgierig blijven communiceren helpt om dan weer terug te komen bij elkaar. Wat een ander vind hoeft niet slecht of fout te zijn, misschien alleen al helpt het door te denken; daar had ik nog niet aan gedacht. En hoe is het dan om eens nieuwsgierig te zijn naar die gedachtegang van de ander. Dan kom je er samen heus wel uit!

Blog 9: Als je denkt samen een idee te hebben.

Het is woensdagochtend en terwijl de kinderen op school zijn, zit ik met mijn handen in de behangerslijm wat overigens niet de eerste keer is. Als kleuterjuf was het vaste prik één keer in de maand even de lijmpotjes opnieuw vullen met behangerslijm en altijd ging het ergens in het proces mis. Dan wel dat de lijm te klonterig was, of dat tijdens het overschenken de lijm er te snel uitschoot en de tafel vooral onder behangerslijm zat i.p.v. de binnenkant van het lijmpotje. Nu is het voor een surprise voor mijn zoon dat ik met mijn handen in de behangerslijm zit en ik vraag me af..hoe dan?! Hij zit op school en ik met mijn handen in de lijm. Hoe is dit zo gekomen? Ik denk even een kleine 2 weken terug wanneer we samen het lijstje door kijken die elk kind uit zijn klas helemaal uitgeschreven heeft, dat heeft de school trouwens goed gedaan. Er staan allerlei vragen op zodat er een leuk beeld ontstaat over het kind.
Op het vragenlijstje staat in elk antwoord het woord hockey en dat ze ook ooit kampioen wil worden.  Meisje naar mijn hart toch?! Maar ja, die hockeystick maken als surprise is wel erg voor de hand liggend, dus in overleg komen we tot een kampioensbeker. En in mijn hoofd zie ik de cup al voor me met de 2 oren eraan, goudkleurend en een mooie naam erop. En mijn zoon heeft hem ook; het wordt zo’n cup van Cars 1; de piston cup. Mooi dat is dan geregeld, en hier is het begin al van het antwoord hoe het komt dat ik met mijn handen in de lijm zit en hij niet. Ik ben voor hem gaan denken…want als ik hem had laten uitdenken hoe hij dit dan moest maken en het hem had laten doen, was hij er achter gekomen dat het best heel moeilijk was. En waren we hoogstwaarschijnlijk op een idee gekomen dat voor hem veel meer haalbaar was geweest.
Sterker nog, moeders is zelf niet in staat om de ijzeren mal te maken, daarvoor schakel ik ook hulp in.  Dus mijn vriendin maakt met ijzer een mal, hij zaagt een plankje. Dat doet hij overigens wel zelf. Vervolgens moet er gaas bij want anders is het niet stevig genoeg wanneer je met papier en lijm aan de slag gaat. Daarna moet er nog aluminiumfolie overheen, anders hecht het niet. Dit zijn stappen waar hij, 8 jaar, never nooit aan gedacht heeft. Dus hoe kan ik verwachten dat hij initiatief neemt om zijn surprise af te maken. Laat staan dat hij zin heeft om zijn spel op het schoolplein af te ronden om vervolgens mee te helpen aan iets waar hij niet aan mee kan helpen. De eerste laag papier kan er dan om heen, hij kan aan de slag. Maar dat is echt niet makkelijk, het plakt niet, je moet echt wel wat geduld hebben. En ik blijf er op hameren dat hij toch echt wel meer zijn best moet doen, doe even actief mee, het is jouw surprise he!!!
Dus, ergens in dit idee ben ik de ander helemaal verloren, en hebben we mogelijk samen wel een mooi beeld gehad, maar ben ik heel hard gaan werken. Met de verwachting dat mijn zoon moest aanhaken, maar waarbij? En dan vervolgens ook nog irritatie hebben dat de ander niks doet.

Dus het klopt helemaal dat ik nu met mijn handen in die behangerslijm zit en die beker aan het af  boetseren ben. Wanneer je zelf hard aan het werk bent levert het lang niet zoveel op  dan wanneer je een paar passen rustiger aan doet en iedereen meeneemt in het hele proces.
Er even uit stappen en kijken naar het idee kan zeker ook geen kwaad. Wie doet wat? Lukt dit? En wie heeft wat nodig? Kan dit ook? Vragen stellen, verheldering vragen daar waar nodig en dan weer opnieuw beginnen.

Als trainer/coach heb je vaak ook een plan, zijn er doelen gesteld en ik ga er even vanuit dat je deze ook deelt met je groep. Maar doen ze ook actief mee aan dat plan? Zijn zij een onderdeel van het plan, of moeten ze puur uitvoerend zijn. Kan het plan ook aangepast worden, is er ruimte om vanuit de groep kritiek te laten komen. En kan die kritiek ook weer verwerkt worden waardoor er een meer gezamenlijk plan en/of doel kan ontstaan.
Soms denken we dat er een gezamenlijk plan ligt en dat ‘we’ eraan gaan werken, maar soms moet je dus even kijken in hoeverre ‘we’ dat nog doen.



Blog 8: Doe jij ook als een OEN?

De masterclass kon zaterdag 28 november doorgaan als offline event en daar was ik enorm blij mee. Zo’n dag is een echt een cadeautje voor mij, ik geniet volop om met een groep te werken en deze dan gedurende de dag mee te nemen en zij mij! Ik hecht enorme waarde aan veiligheid in de groep, bewaak de tijd en creëer zoveel mogelijk momenten waar iedereen kan oefenen.

Deze masterclass ging over gouden vragen stellen, en dat ze eigenlijk niet echt bestaan, of in ieder geval niet van te voren, zoals; een fantastische avond met deze 20 vragen. Of; 50 vragen om je partner helemaal te leren kennen. Door in elk geval te starten met de basishouding D-OEN zet je een basis neer voor de gouden vraag. 
Jullie kennen het vast allemaal, de ‘doe als een oen’; open, eerlijk en nieuwsgierig. Maar als we deze woorden lezen, hebben we dan direct dezelfde opvattingen? Of denken we dat we hetzelfde denken. 

Dit keer was het voornamelijk bedoeld voor jezelf. Kun je open staan voor gedachtes die langs komen die je mogelijk van jezelf helemaal niet had verwacht? Of oordelen die langskomen waarvan je niet wist dat je ze had. Mag je daar open in zijn? Of stop je ze liever gelijk weer weg. Er eerlijk naar kijken, het eerlijk voelen is dus niet persé leuk of fijn maar kan ook heel verrassend zijn. Echter daar waar het schuurt, helpt je vaak verder op weg. Nieuwsgierigheid helpt je erdoor heen. Want wat als het niet zo is, wat als het nu anders is dan we denken te weten? Dan verandert het perspectief, verandert er een beeld, ontstaat er ruimte voor nieuwe ideeën of misschien wel nieuwe vragen. 

En natuurlijk komen er vragen naar mij, hoe het kan dat ik die vragen wel heb? Hoe kom ik eraan? En heb je dan nooit eens een moment dat je de vraag niet weet? En ja hoor, deze momenten heb ik ook. Zo’n moment dat ik denk;  maar nu heb ik toch een goede vraag, en het lukt maar niet deze te stellen, en het gesprek gaat maar verder en verder, tot het moment voorbij is. De vraag stellen, die ik zo geweldig vond, niet meer relevant is. Kans gemist zou je zeggen, toch?? Ja, zeker weten! Namelijk de kans dat ik had kunnen luisteren naar die ander, terwijl ik ondertussen teveel bezig was om die ene vraag te willen stellen, heb ik de kans gemist om te luisteren naar wat die ander te zeggen had. 

Op  28 januari 2021 vindt deze Masterclass de gouden vragen stellen opnieuw plaats. Mag ik jou daar ontmoeten?



Blog 7: Mijn overdrive 
 
Maya een van mijn oud-teamgenoten vorig seizoen had de eerste aflevering geluisterd van mijn podcast. En stuurde mij een appje met: ‘Eerste geluisterd (met een duim omhoog plaatje erachter). ‘Moest aan 1 wedstrijd denken’ (met daar vervolgens 3 apen achter die met handen voor hun ogen staan).

Ik laat even onze seizoenen snel in mijn gedachte voorbij gaan en ik weet eigenlijk direct welke wedstrijd ze bedoelt. Dat was er eentje waarin ik mezelf even verloor in het moment. Aan de bestuurderskant van de auto zit mijn vriendin met wie ik samen in dit team heb gespeeld, en ik deel het appje met haar.
Zij moet gelijk lachen en noemt, in haar herinnering, een 2-tal andere wedstrijden op waar ik zelf helemaal nog niet aan gedacht had. Shit…denk ik, dit is niet best en druk de stoelverwarming uit die nu zeker niet meer nodig is. Oh wat vind ik dit vervelend, ik die een beetje de andere trainers/coaches en sporters aan het begeleiden is, is zelf gewoon een ongeleid projectiel?!

Wie ben ik eigenlijk als sporter vraag ik mezelf af kijkend uit het raam van de auto. Zoals de bomen langs de weg voorbij schieten komen in snel tempo herinneringen voorbij. Ik leun tegen het raam, de zon schijnt op mijn gezicht,  wat overigens niet helpend is voor de rode kleur de lichtelijk omhoog gestegen is rondom mijn wangen.

Ank als sporter is heel fanatiek, gedreven en wil altijd graag trainen. Ik ben aanwezig, ik moedig aan en als ik lekker in mijn vel zit dan weet ook iedereen wel dat ik er ben. Een grapje moet zeker kunnen, zolang de zweetdruppels maar op het voorhoofd staan.
Ik ben in staat om andere mee te nemen in mijn enthousiasme en andere kunnen hier ook zeker bij afhaken als ik in een overdrive zit.
En daar zit precies ook het probleem, wanneer ik in een overdrive raak dan ben ik eigenlijk niet echt meer mezelf. En doe ik dingen, waarvan je kan zeggen, dat is de emotie in de sport, maar zoals ik er nu tegenaan kijk is dat een excuus. Het is naar mijn idee een bepaalde pijn/ervaring die getriggerd word waar ik onbewust iets koppel in mijn brein/lijf die denkt dat is hier en nu, terwijl dat dus niet zo is. Ook wel een mind-fuck genoemd. Toeval wil dat mijn geweldige collega Caroline ook in dit team speelde. En zij de gene is die mij kan zien, mij niet ziet om het ongeleide projectiel waar ik mezelf keihard om veroordeel. Maar ziet welke stukje mens er achter de sporter zit. Zij confronteert mij dan met de juiste vragen. Vragen die mij brengen naar dingen die ik niet altijd even leuk vind of fijn vind om van mezelf terug te zien of te horen.
Zo kun je zien dat sport je kansen geeft om je als mens te ontwikkelen, als je bereid bent maar zeker ook als je een ander hebt die je even een duwtje geeft de juiste richting in.

De auto is ondertussen tot stilstand gekomen en zo mijn gedachtes ook bijna. Als ik opnieuw denk aan het appje dan kan ik er nu naar kijken met een glimlach. Ja, ook dat ben ik, denk ik, Ank de sporter. Maar, denk ik ook…er is nog zoveel meer!



Blog 6: Op dat voetstuk staan

‘Mamaaaaaaaa, ik wil nu gewoon ook eens spelen’ MamAAAA en hier na volgt een geluid wat ik niet kan beschrijven laten we het erop houden dat het vrij hard was. Ik zak door mijn knieën om in gesprek te kunnen met mijn dochter. Een gesprek wat ik als coach al zoveel jaren doe met kinderen van andere ouders. Het werkt bijna altijd, maar nee hoor, dochterlief zet de volumeknop nog even verder open. ‘Meissie, ik snap dat je baalt, spelen is ook het leukste, maar niemand kan vandaag’, deze boodschap komt niet binnen en zo ook de volgende zinnen die ik er achteraan zeg. Wat ik wel denk; hoezo heb ik mijn werkjas aangetrokken hier op het schoolplein, ja hoor, ik zie ze (ouders) al denken, ‘dat’ heeft een eigen praktijk? Opeens staat ook gevoelsmatig in koeienletters op mijn jas: Ank Kampman, training en begeleiding. Ik voel me wat verslagen en ga weer rechtop staan en zeg tegen mijn dochterlief dat we nu toch echt naar huis gaan. Ik draai me om en ik hoor de juf van haar zeggen; Ank, dit herken ik ook met mijn dochter, die kon ook zo tekeer gaan. Het komt echt wel goed.

En dan besef ik me opeens dat ik dit herken, deze momenten herken ik als geen ander. Mezelf zo neerzetten en het zo goed doen dat er niks fout mag gaan, maar als het dan echt mis is, dan val ik zo hard. Ik val omdat ik mezelf daar neer heb gezet, ik een standaard heb gemaakt die echt niet handig is. Want het is domweg niet haalbaar, in dit geval de perfecte mama zijn. Want dat is wat iedereen van mij verwacht toch hier op dit schoolplein?!
Vroeger was het vele malen erger en kon ik vooral andere op een voetstuk plaatsen, omdat die ergens onwijs goed in waren. Meestal had dit met intelligentie te maken en vooral met diploma’s. Is het niet zo dat we steeds geloven dat het gras bij de buren groener is? En wanneer ben je blij met dat wat je hebt bereikt? Jij wilt vast ook dingen bereiken, op je training, tijdens de wedstrijd of in je bedrijf. En welk standaard heb jij gemaakt voor jezelf waar je aan moet
voldoen? Misschien wel met de gedachte; want dan ben ik pas echt gelukkig?

‘Oke, luister’;hoor ik mezelf opeens zeggen terwijl ik contact met haar zoek: ‘ik kan dit niet oplossen, ik weet het niet en eigenlijk vind ik het allemaal maar even heel stom en verdrietig’. Ze kijkt omhoog, en zegt; ‘ik ben anders nog steeds boos hoor mama’. ‘Dat kan, zeg ik, wil je een handje? Dan gaan we nu echt naar huis.’ Wanneer ik me omdraai zie ik dat praktisch alle ouders al vertrokken zijn. Dus ik maak mezelf helemaal gek dat iedereen kijkt? En ik bedenk dan dat daar dan mijn geluk vanaf hangt? Nou, met die gedachtes kan ik nu dus ook wel stoppen.


Blog 5: Dit soort verliezen is er ook

Het is alweer een tijdje geleden toen ik met deze trainer/coach in contact kwam. We raakte in gesprek over de manier van denken en kijken over sport, mentale aspecten en effecten daarvan.
Er waren veel raakvlakken en ik moet zeggen dat ik behoorlijk geïnspireerd raakte door zijn manier van doen en laten. Hij had een duidelijke visie over waar hij met zijn team heen wilde, wat er voor nodig was. Hij had mooi gesprekken met zijn spelers, hij zocht naar de leiders in zijn team die hun werk in de kleedkamer deden. Maakte bewuste keuzes niet gebaseerd op de meest scorende speler in dit team, maar welke dynamiek het beste was om het meest scorende team te maken. Ik kon hem uitdagen door vragen te stellen, zonder dat het moest veranderen, werd hij in uitgedaagd in zijn gedachtes.
Ik ging hem volgen tijdens de wedstrijden live of via een livestream en volgde vooral zijn bewegingen, hoe zijn interactie was met zijn spelers, met de staf en hoe hij de verbinding won maar ook verloor. Welke keuzes maakte hij bewust, dan wel onbewust om dat wat verloren was weer te herstellen.
In zijn acties verloor hij zichzelf met enige regelmaat in discussie met de scheidsrechter. En ook al kon je soms twijfelen aan die beslissingen, hij ging volledig op in zijn eigen actie van dat moment. Dit probleem werd een te groot probleem, mede ook omdat dit over zijn eigen club ging. Vervolgens bleef deze actie nasudderen, en had hij er last van. We weten allemaal dat sport emotie oproept en vanuit die emotie zeggen en doen we dingen die we op een rustig moment totaal anders hadden gedaan. Hij wilde dit in elk geval anders gaan doen!
Door met hem te werken en te leren uit de actie te stappen, er naar nieuwsgierig en open naar te kijken veranderde het perspectief en zijn houding. Veranderde zijn reactie op de scheidsrechter. Wat leverde dit op? Een trainer/coach die nog meer tijd kreeg om zijn creatieve geest los te laten op zijn team, tactische plannen te ontwikkelen. Een trainer/coach die tijdens de wedstrijd ook wanneer de emotie opliep, toch uit de actie kon stappen en het overzicht hield.
Op vrijdag 11 december om 19.30 geef ik een webinar voor trainers en coaches die hierover meer zouden willen weten. Hoe je kunt leren kijken naar daar waar de actie niet plaatsvindt. Opgeven kan via info@ankkampman.nl



Blog 4: Wanneer je zoektocht tegenover je zit

Op tafel verspreid liggen tijdschriften, knipsels, foto’s en teksten van alles om mezelf onder te dompelen in die wereld van trainers en coaches in de sport, ik kijk met een grote glimlach om me heen. Heerlijk vind ik dit! Tegenover mij zit een trainer/coach, eentje die het  vak niet alleen beheerst maar eigenlijk overstijgt, eentje die volledig in haar talent zit als trainer/coach. Echter zij zit met haar neus in de boeken zich voor te bereiden op een tentamen ontwikkelingspsychologie. En ineens krijg ik een vraag; ‘Ank is dit nu operante conditonering of niet’? Na het antwoord van mijn kant verdwijnt haar gezicht weer in de boeken. Dan ineens bedenk ik me, dit is de omgekeerde wereld eigenlijk. Zij verdiept zich in de wereld waar ik vandaan kom en wat ik doe en ik juist in wat zij altijd heeft gedaan! En ineens heb ik het, zij is het; zij is mijn ideale klant waar ik zo blij van word om mee te werken. En die gedachte laat mij niet meer los. Die gedachte wordt alleen maar sterker. En wanneer ik de vraag stel vanochtend op mijn instagramaccount welke trainer inspireert jou, heeft voor jou een verschil gemaakt? Denk ik aan haar. Zij verbindt andere, zij wil de ander ontwikkelen, vond de druk soms vreselijk, vond de pers lastig, wilde iedereen tevreden houden, ging op gekke tijden van huis, gaf alles van zichzelf, vergat zichzelf, viel diep weg, kwam weer terug.
‘Ey Peet’, zeg ik tegen haar ‘weet je…jij bent eigenlijk  de trainer/coach naar wie ik al die weken heb gezocht, jij bent mijn inspiratie en moodboard!’ Ze kijkt op uit haar boeken met een verbaasde blik naar mij, even is ze stil. En dan komt die twinkel in haar ogen die ik nu zo goed ken ‘Ey Kampman’ zegt ze, ‘dat voelde je toch allang?’

Ben jij ook een gepassioneerde trainer/coach bezig je sporters zo optimaal mogelijk te laten ontwikkelen? Ik vind het geweldig om met trainers/coaches te gaan werken die willen kijken naar daar waar de actie niet plaatsvindt. Dat jij kan leren kijken naar gedragingen en interactie  tussen de sporters en wat dit kan opleveren. Mocht je meer willen weten op 11 december geef ik een gratis webinar. Wil je hieraan meedoen dan kun je je opgeven via info@ankkampman.nl



3. Van sport mijn onderneming maken

Als er een idee opkomt in mijn hoofd dan wil ik die meestal ook zo snel mogelijk uitvoeren. Dat komt vaak voort uit enorm veel enthousiasme. En gedreven daarin door mezelf kan er dan ineens podcast ontstaan of een toffe masterclass op ploppen in mijn hoofd. Ideeën kunnen zich razendsnel opvolgen en sommige overleven de dag niet  eens en dat is maar beter ook! Toch heb ik dat blijkbaar nodig om zo weer verder te komen.
In mijn huis gaat het momenteel niet anders, de afgelopen jaren zijn er flink wat kleuren geverfd op  muren en is er flink geschoven met meubilair, leuke prulletjes zijn gekocht, kaarsjes en noem maar op om maar dat gevoel te creëren van een eigen huis, een plek wat echt helemaal thuis is.

En met die trainer/coach in gedachte, mijn klant die ik ontzettend graag wil gaan bedienen, de ideale klant in mijn gedachte waar ik zo blij van wordt, die na een avond op het veld of in de sporthal alles heeft gegeven om zijn pupillen te laten ontwikkelen. Die bezig is na elke training te bedenken waar kan het anders, wedstrijden analyseert op de details, die op gekke tijden van huis is. Die tijdens het avond eten vaak richting het trainingsveld gaat.. Hoe fijn is het dan om thuis te komen. En zo kwam ik BY IRIS terecht. Ooit namelijk waren wij trainer – pupil, toen werden we teamgenoten en stonden we naast elkaar in het veld en nu? Nu gaan we weer samenwerken maar dan zakelijk gezien. BY IRIS is een prachtige webwinkel met interieurartikelen. En bij de feestelijke start op 20 november geven wij een mooi pakket weg aan de luisteraard van de podcast ‘de mens achter de sporter’. Hoe je die kunt winnen hoor je later van ons. Maar neem gerust alvast een kijkje op www.byirisdeco.nl



2. Laten we gaan aftellen

Daar zit ik dan, handen onder mijn benen, te wiebelen heen en weer op mijn stoel, rode knop staat ingedrukt; opnemen! En daar waar ik op zich geen moeite heb met praten, komen er opeens wat gekke zinnen uit. Ik moet ook erg lachen om mezelf..WIE heeft ooit bedacht dat dit een goed idee zou zijn vraag ik me opeens af!?

We doen de opname een paar keer over en al snel merk ik dat wanneer ik meer vertrouw op dat de woorden heus wel komen i.p.v. een voorgeschreven tekst het beter wordt. De intro - de trailer - de outro het staat erop en kan vast geplaatst worden. En dat ga ik doen! En per aflevering wordt het vast beter en ga ik leren.

20 november gaan we dan echt van start. Daar gaan we een mooi feestje van maken met een gave winactie!
Dan nu vooral de interviews voorbereiden want er staan 3 interessante ex-topsporters klaar om hun verhaal te delen. Tussendoor komen solo afleveringen, ik ben benieuwd hoe snel het eigen gaat worden! In elk geval is het aftellen begonnen..



1. Er was eens….

Een tijdje geleden adviseerde Vivian Tevreden mij om de podcast ‘de plantage van mijn voorouders’ te gaan luisteren. Alsof ik in een boek terecht was gekomen die ik maar niet kon loslaten,  ik werd  meegezogen in het verhaal. Tijdens het wandelen met de hond, in de auto naar het werk, met het wachten voor de zwemles, nog eentje voor het slapen gaan, ik moest en zou de volgende aflevering afluisteren. Daarna kreeg ik de smaak te pakken, en ging ik op zoek naar verhalen, en vond er enorm veel. En zo ineens kwam daar de podcast van chantal Hagedoorn voorbij, waarbij ik leerde dat je ook echt waarde kan  halen uit een podcast voor je eigen bedrijf. Op die zoektocht kwam ik bij Mirjam Hegger terecht en schreef ik me in voor het programma podcast masters academy. Want in een van haar gesprekken met content specialist was de tip; begin met iets wat je goed ligt. Ben je een goede schrijver, ga een blog maken, vind je video opnames leuk, ga vloggen. Daar ontstond het idee voor mijn eigen podcast.  Omdat? Praten mij best makkelijk af gaat en ik heel blij werd van dit nieuwe idee!
In de podcast master academy worden er met enige regelmaat specialisten uitgenodigd en heb ik al menig zoomevent bijgewoond, wat een lol en energie krijg je daar van.  valarie Willemse, commuiceert en aramik garabidian, Artjanna Harkhoe waren echt toffe bijeenkomsten.

En net zoals ons huis een soort, ongeplande, renovatie krijgt, krijgt mijn bedrijf dat ook.
Dat is ook wat veel soms, want aangezien ik vaak het gas vol open heb staan, zul je ook stappen in de juiste strategie moeten gieten zodat je er plezier en profijt van hebt. Dus in die renovatie bevind ik me nu. En achter het puin en de stofwolken ontstaat iets moois en daar ga ik jullie in meenemen.
Blijf het volgen want er komen te gekke weggevers aan, super toffe interviews  en diverse nieuwe trajecten.

Wanneer jij ook voelt dat het anders kan, zullen we dan aan de slag?

Neem nu vrijblijvend contact op


Copyright © 2021 ANK KAMPMAN | COACH EN TRAINER | privacy verklaring
info@ankkampman.nl | Tel. (06) 38 47 16 30 | Oosterringweg 7, 8316 RW Marknesse